kalendarz

Mogłabym mieć kalendarz... i mogłabym skreślać w nim dni... i odliczać kiedy przyjedzie...
A jeszcze na pewno dwa tygodnie. Niech ta sesja się skończy... i niech będzie dobrze... i niech wszystko się uda...

listem opiszę Ci codzienność...

Moja skrzynka mailowa wygląda niebywale. Fascynuje mnie ta monotonność. Wpadam, jak śliwka w kompot i wcale nie jest mi z tym źle. Mimo obaw zanurzam się w słowach opisujących codzienność.Tak zwyczajnie, powoli. Jest tak...

Wiem, że nie chcę tracić.

ale będzie!

Przyjedzie!

A ja jakoś już się cieszę... tak po prostu:)

Tylko najpierw trzeba wszystko zdać.

Tylko sił mi trzeba. Sił.

AAAAAAAAA!!!!!!!!!

'Nicest Thing'

Tak. Zależy mi. Pewnie za bardzo. Boję się. Porażki? i malin.

wielkie oczy ma strach?

Boję się tych przyzwyczajeń. Tych wszystkich miłych słów. Tego, że kiedyś w końcu to zniknie, jak zawsze. A tych wiadomości akurat nie chcę tracić. Nie chcę sprawdzać skrzynki i za długo stwierdzać "nie ma". Może niekoniecznie trzeba się wikłać? Może to wszystko nie ma sensu? Co powinno się myśleć? Jak powinno się czytać? I co tak naprawdę wiadomo?
Potrafiliśmy przegadać cały film. Potrafimy opisać sobie cały dzień. Ale czy czekamy tak samo? Jak właściwie czekamy? Naprawdę nie chcę kiedyś tego braku. Z każdym dniem pustka będzie coraz większa. Nie mam odwagi powiedzieć "dość" tylko z powodu strachu. I wiem, że nie chcę kończyć mimo tego strachu. Tylko mimo wszystko się boję.

Zastanawiajmy się dalej:P

"Ciekawe czy moje wiadomości działają na Ciebie tak samo jak Twoje na 
mnie;p"

Ł.M.

Ciekawe...:P

'Would you lie with me and just forget the world?'

Zdecydowanie.

Dziwny ten wieczór bez wiadomości.

nie-samo-wicie.

Nie wiem, czy to dobrze, ale czekam na te wiadomości. Naprawdę mogą przychodzić co wieczór i co wieczór mogę na nie odpisywać. 

Nie wiem, czy to tęsknota. Są ludzie, przy których człowiek czuje się bezpiecznie. Tak po prostu, niekoniecznie dobrze kogoś znając ma się poczucie, że można za kimś iść i się nie zginie. A jednocześnie ma się poczucie, że mimo nieznajomości kogoś się zna.

TAM NAPRAWDĘ BYLI NIESAMOWICI LUDZIE.

Rotteradam.

Wspaniały czas, wspaniali ludzie. Rotterdam.
"My to się widzimy". Dużo bym dała, żebyśmy się jeszcze zobaczyli. Może się uda. Tylko pamiętaj. TAK nigdy nie czułam.